ของต้องห้ามต้องกำกัดและข้อกฎหมายควบคุมการขอใบอนุญาตศุลกากร

ความแตกต่างระหว่างของต้องห้ามและของต้องกำกัด

ผู้ประกอบการต้องเข้าใจความแตกต่างทางกฎหมายอย่างชัดเจน "ของต้องห้าม" หมายถึงของที่มีกฎหมายบัญญัติห้ามนำเข้ามาในหรือส่งออกไปนอกราชอาณาจักรโดยเด็ดขาด หากฝ่าฝืนจะมีโทษอาญาและของกลางจะถูกริบเป็นของแผ่นดิน ส่วน "ของต้องกำกัด" หมายถึงของที่มีกฎหมายควบคุมการนำเข้าและส่งออก โดยสามารถนำเข้าหรือส่งออกได้ต่อเมื่อได้รับหนังสืออนุญาตหรือใบอนุมัติเป็นลายลักษณ์อักษรจากหน่วยงานรัฐที่ดูแลกฎหมายนั้นๆ ก่อนการผ่านพิธีการศุลกากร

บทบัญญัติมาตรา 244 และความรับผิดทางกฎหมาย

มาตรา 244 บัญญัติว่า ผู้ใดนำของที่ผ่านหรือกำลังผ่านพิธีการศุลกากรเข้ามาในราชอาณาจักร หรือส่งออกไปนอกราชอาณาจักร โดยหลีกเลี่ยงข้อจำกัดหรือข้อห้ามอันเกี่ยวกับของนั้น ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 10 ปี หรือปรับไม่เกิน 500,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ และศาลอาจสั่งริบของนั้นด้วย ความรับผิดตามมาตรานี้เป็นความรับผิดทางอาญาที่ครอบคลุมถึงกรณีการยื่นพิกัดหรือรายละเอียดสินค้าผิดเพื่อหลีกเลี่ยงการขอใบอนุญาตด้วยเช่นกัน

บทบาทของระบบ National Single Window (NSW) กับพิธีการ

ในปัจจุบัน กรมศุลกากรได้เชื่อมโยงระบบการออกใบอนุญาตของหน่วยงานควบคุมมากกว่า 30 แห่ง เข้ากับระบบ National Single Window (NSW) การขออนุญาตนำเข้า-ส่งออกจะต้องกระทำล่วงหน้าผ่านช่องทางอิเล็กทรอนิกส์ของแต่ละหน่วยงาน เมื่อได้รับการอนุมัติ ข้อมูลใบอนุญาตจะถูกส่งเข้าคลังคอมพิวเตอร์ศุลกากรทันที ผู้นำเข้าต้องระบุเลขที่ใบอนุญาตดังกล่าวในใบขนสินค้าให้ถูกต้อง หากข้อมูลไม่ตรงระบบจะไม่ยอมรับข้อมูลใบขนสินค้าและทำให้เกิดการชะงักงันของการนำส่งของ

หน่วยงานอ้างอิงและข้อกำหนดที่เกี่ยวข้อง

• กรมศุลกากร (Customs Department): ตัวบทบัญญัติมาตราความรับผิดและบทลงโทษทางอาญาภายใต้พระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2560
• กระทรวงการคลัง & คณะกรรมการพิจารณาอุทธรณ์: กฎกระทรวงการประเมินราคาศุลกากร และช่องทางการยื่นอุทธรณ์ภาษีอากรอย่างเป็นทางการ